Home » Porady dla Rodziców

Category Archives: Porady dla Rodziców

Ad
Ad
Ad
Ad
Ad
Ad
Ad
Ad
Ad
Ad
Ad
Ad

Archiwa

Przydatne strony

 

 

 

  • Rodzicu, zwróć się do pedagoga szkolnego gdy: 

  • niepokoi Cię zachowanie dziecka
  • chcesz porozmawiać o dziecku i Twoich z nim relacjach
  • masz pytania dotyczące problemów w nauce dziecka i jego funkcjonowania w szkole
  • potrzebujesz wsparcia w procesie wychowania
  • masz pytania i nie wiesz do kogo się z nimi zwrócić
  • szukasz pomocy
  • chciałby lepiej zrozumieć swoje dziecko.
    Podstawa prawna:
    ROZPORZĄDZENIE MINISTRA EDUKACJI NARODOWEJ z dnia 9 sierpnia 2017 r. w sprawie zasad organizacji i udzielania pomocy psychologiczno -pedagogicznej w publicznych przedszkolach, szkołach i placówkach.

WSPIERANIE ROZWOJU DZIECKA W DOMU

WSPIERANIE ROZWOJU DZIECKA W DOMU
na podstawie porad Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej w Wejherowie
co najmniej 20 minut dziennie spędzać z dzieckiem(grać w gry,czytać wspólnie rozdział z podręcznika-jako przygotowanie do sprawdzianu,
chodzić na spacery, wspólne gotowanie, wspólna praca w ogrodzie itp.,)
zauważać mocna strony i starania, chwalić za to, co dobrze wykonane,
zaniechać ustawicznego wytykania błędów,
nazywać i szanować emocje i potrzeby dziecka,
np: widzę ,że jesteś niezadowolony…..
stawianie wymagań,określanie zasad i reguł- dziecko odbiera świat jako uporządkowany i przewidywalny,
zachęcanie do czytelnictwa zgodnie z zainteresowaniami,

Bożena Witczak
pedagog

Porady dla rodziców

APEL DO RODZICÓW

                               Szukaj drogi do swego dziecka!

? Przyglądaj się dziecku jak komuś odbywającemu ciężką wspinaczkę na wysoką górę.

? Zauważ jego mocne strony.

? Naucz się słuchać.

? Szanuj uczucia swego dziecka.

? Każdego dnia doceń coś, co dziecko robi dobrze.

? Dziel się z dzieckiem swoimi uczuciami.

? Bądź stanowczy, pomagając dziecku dokonywać zdrowych wyborów.

? Zacieśniaj więź między domem a szkołą. Dziel się z wychowawcą tym, co lubisz  i podziwiasz w swoim dziecku.

? Twórz i pielęgnuj pozytywną atmosferę w domu.

? Ciesz się i baw ze swoim dzieckiem.

? Dawaj dziecku to, co masz w sobie cennego i ważnego.

? Interweniuj, gdy twoje dziecko mówi o sobie negatywnie.

? Mów szczerze o wszystkich oczekiwaniach ? swoich własnych i dziecka.

? Pozwalaj dziecku brać udział w decyzjach i wyborach dotyczących jego samego i waszej rodziny.

? Słuchaj nie osądzając.

? Jasno formułuj wymagania.

? Wprowadź na stałe humor w wasze życie.

? Nigdy nie zawstydzaj, nie ośmieszaj ani nie wprawiaj dziecka w zakłopotanie.

? Okazuj swemu dziecku miłość bez stawiania warunków.

Wzajemna miłość to pozwolić tobie i mnie być sobą.

KUPUJĄC GRY KOMPUTEROWE ZWRÓĆ UWAGĘ NA OZNACZENIA: 

  1.

 Gra zawiera elementy przemocy/VIOLENCE/

 2.

 Gra zawiera treści erotyczne/ SEX/

 3.

 Gra nawiązuje do tematu narkotyków/DRUGS/

 4.

 Gra może przerazić dzieci/FEAR/

 5.

 Gra zawiera materiał, który może dyskryminować niektóre osoby (Dyscrimination)

 6.

 W grze używany jest wulgarny język(BAD LANGUAGE)

 

Przemawiasz czy rozmawiasz? – krótki test dla rodziców (i nie tylko)

Czy umiesz rozmawiać z dzieckiem? Przemawiasz czy rozmawiasz? Jak pokierować rozmową w trudnych dla dziecka sytuacjach, aby rozmowa ta była możliwie najbardziej satysfakcjonująca dla was obydwojga? Może na te pytania nakłonią Cię do zastanowienia i przemyślenia: czy nie warto czegoś zmienić w stosunkach z moim dzieckiem?

Poniżej znajdziesz opisy 10 sytuacji, w których dziecko mówi do Ciebie o swoich kłopotach, problemach lub zainteresowaniach. W każdym przypadku masz podane 3 możliwe odpowiedzi rodzica. Wyobraź sobie te sytuacje i wybierz tę odpowiedź, która jest najbliższa twojej przypuszczalnej reakcji (literę a, b lub c – odpowiedzi, wraz z numerem pytania zapisz sobie na kartce).

1. Dziecko mówi ci, że znowu nie powiodło mu się w szkole.
a. Jesteś tuman. Nigdy się niczego nie nauczysz.
b. Jak to się stało? Opowiedz mi o tym.
c. To bardzo niedobrze. Koniec semestru za pasem, a tu kolejna dwója. Coś należałoby z tym zrobić. Ja zawsze starałem się szczególnie przykładać do nauki pod koniec semestru.

2. Krzyś wraca ze szkoły i mówi: „Ten Piotrek jest okropny. Podstawił mi nogę więc mu przyłożyłem. Zobaczyła to Pani i to ja dostałem uwagę w dzienniczku”.
a. Czy Piotrek wszystkich tak zaczepia?
b. Ty zawsze musisz wpakować się w jakąś aferę.
c. Czy wiesz, że nie wolno się bić?

3. Przychodzisz z pracy a dziecko mówi: „Bawiłem się piłką i stłukłem ten wazon ze stołu”.
a. Jak można grać w piłkę w mieszkaniu. Wracam zmęczony i od razu słyszę o problemach w domu.
b. Jesteś nieznośny. Już nie mam do ciebie siły.
c. Bardzo mi szkoda tego wazonu. Czy masz jakiś pomysł jak temu zaradzić?

4. Jedziecie z wizytą do babci. Syn, już gotowy, wyszedł na chwilkę z domu. Wraca i mówi: „Pośliznąłem się na trawie i poplamiłem sobie spodnie”.
a. Ty nigdy nie uważasz. Nigdy nie możesz wyglądać jak człowiek.
b. Nie nastarczę z tym praniem. A tak mi zależało, żebyś dzisiaj porządnie wyglądał.
c. Co teraz zrobimy? Poradź coś.

5. Wieczorem po kolacji Kasia mówi: „Mam kłopot. Nie wiem co kupić Zosi na urodziny, a do tego mam niewiele pieniędzy”.
a. Trzeba było pomyśleć o tym wcześniej i nie kupować sobie codziennie lodów. Ja, gdy wiem, że mam wydatki, nie wydaję na drobiazgi.
b. To przecież nie moje zmartwienie.
c. A czy masz jakiś pomysł na prezent?

6. Za kilka dni początek roku szkolnego. Syn wraca z obozu w nienajlepszym humorze i w końcu mówi: „Kaśka nie napisała do mnie przez całe wakacje. Obiecywała, a teraz jest mi smutno”.
a. Co się przejmujesz! Kaśka nie jest chyba najważniejsza. Mnie się też często nie chce pisać listów. A ty też nie zawsze odpisujesz innym.
b. Już niedługo się spotkacie i będziecie mogli porozmawiać na ten temat. Może wszystko się wyjaśni.
c. Trzeba nie mieć ambicji, żeby martwić się listem od Kaśki.

7. Siedzicie przy stole po kolacji. Syn mówi: „Podobał mi się ten western, a Wojtek powiedział, że jest kiepski”.
a. A dlaczego ty uważasz, że jest ciekawy?
b. Nie chodzę na takie filmy. Uważam, że to strata czasu i lepiej zająć się czymś bardziej pożytecznym.
c. Westerny są historią Dzikiego Zachodu. Parę lat temu oglądałem „Biały Kanion” – to był western!

8. Wracasz z pracy. Pies nie był na dworze, mimo że popołudniowy spacer z nim jest obowiązkiem dziecka.
a. Co się stało, że As jeszcze nie był na dworze?
b. Na tobie kompletnie nie można polegać!
c. Obiecałeś, że będziesz wyprowadzał psa w południe. Co by było, gdybym ja też nie wywiązywał się z obietnic?

9. Paweł wracając ze szkoły ma kupować pieczywo. Zabierasz się do przygotowywania kolacji, a tu nie ma chleba.
a. Ty o niczym nie myślisz. I co teraz będziemy jeść?
b. Co się stało, że nie kupiłeś chleba? Szkoda, że mi o tym nie powiedziałeś.
c. Jeśli się nie wypełnia swoich obowiązków, to nie można mieć pretensji, że na kolację będzie zupa mleczna. Ja też nie mam na nią ochoty, ale nic na to nie poradzę.

10. Wojtek miał wrócić o ósmej, a wrócił o dziesiątej. Nie zadzwonił i nie uprzedził.
a. Czy wiesz co może się stać jak się tak łazi po ciemku? Tylu bandytów włóczy się po ulicach. To jest nie do wytrzymania.
b. Szkoda, że nie zadzwoniłeś, bo martwiliśmy się. Co się stało?
c. Ty zawsze jesteś niepunktualny.

Wyniki oblicz według tabelki, a potem podsumuj punkty

a

b

c

1

1

2

2

2

1

3

1

2

4

1

2

5

1

2

6

2

1

7

2

1

8

2

1

9

1

2

10

2

1

Masz od 0 do 7 punktów.

W swoich rozmowach z dzieckiem popełniasz generalnie jeden poważny błąd. Starasz się mianowicie za wszelką cenę przekazać mu swój punkt widzenia. Niejednokrotnie wygłaszasz długą tyradę, która czasem nawet nie bardzo wiąże się z tym z czym dziecko zwróciło się do ciebie. Jeśli przyszło z jakimś kłopotem, chciało abyście wspólnie znaleźli jakieś rozwiązanie, a nie żebyś odpowiadał mu o swoich doświadczeniach w tym zakresie. Być może z uwagą wysłuchałoby twoich wspomnień, gdyby uzyskało wcześniej odpowiedzi na nurtujące je pytania, ale gdy od razu zaczynasz mówić o sobie, może czuć się rozgoryczone i osamotnione w swych trudnościach. Jeśli z kolei zaczynasz je jedynie pouczać bez dokładnego poznania sytuacji, twoja wypowiedź może być nieadekwatna, a co gorsza nudna dla dziecka, gdyż odległa od tego z czym przyszło. Nie moralizuj więc, nie wygłaszaj wykładu, lecz staraj się rzeczywiście rozmawiać. A to znaczy wysłuchaj cierpliwie tego, co dziecko ma ci do powiedzenia, postaraj się dojść do prawdy, do rzeczywistej przyczyny jego kłopotów poprzez dokładną analizę faktów. Dalej spróbuj tak pokierować rozmową, aby sprowokować dziecko do samodzielnego zaproponowania rozwiązania. Jeśli nie jest to możliwe, przedstaw swoją propozycję, ale pamiętaj, twoja propozycja powinna być przedyskutowana z dzieckiem, a nie podana mu z pozycji osoby wszystkowiedzącej.

Uzyskałeś od 8 do 13 punktów.

Wynik taki wskazuje niestety na to, że gdy dziecko ma jakiś problem albo odsuwasz się od tego problemu pozostawiając dziecko samemu, albo też natychmiast je potępiasz. Dziecko może czuć się osamotnione, może wręcz lękać się wyjawiania przed tobą swoich kłopotów. Po co to ma robić, jeśli nie tylko nie dopomożesz mu w znalezieniu rozwiązania, lecz jeszcze pogłębisz jego trudności krytykując je (czasami bardzo ostro!). Przecież chyba nie o to ci chodzi! Postępując w taki sposób możesz prędzej czy później doprowadzić do tego, że dziecko wcale nie będzie się do ciebie zwracało ze swymi problemami.
Jeśli jeszcze nie jest tak źle, jeśli jeszcze dziecko mówi ci o swoich zmartwieniach, staraj się nie marnować tej szansy. Spróbuj popracować troszeczkę nad waszymi rozmowami a staną się one z pewnością ciekawsze, bardziej satysfakcjonujące dla obu stron. Na każdy problem można spojrzeć z różnych punktów widzenia, także z punktu widzenia dziecka. I ten punkt widzenia powinieneś poznać, a nie natychmiast formułować własny, niepochlebny sąd o faktach i o samym dziecku. Nie masz monopolu na posiadanie racji, a twoje wypowiedzi mogą działać wręcz jako kary.

Masz od 14 do 20 punktów.

Właściwie rozumiesz ideę rozmowy. Starasz się cierpliwie wysłuchać swego rozmówcy, poznać wszystkie fakty poprzez stawianie odpowiednich pytań. Starasz się zrozumieć co powodowało twoim dzieckiem w określonej sytuacji, dlaczego popadło w kłopoty i jakie widzi możliwości rozwiązania problemu. Nawet jeśli od pierwszej chwili wydaje ci się, że wina leży po stronie dziecka, że samo spowodowało dla siebie taką sytuację, nie rozpoczynasz od wygłaszania osądu, lecz starasz się najpierw wysłuchać jego opinii. To bardzo dobrze.

Opracowanie: Ewa Klimas-Kuchtowa „Jak lepiej rozumieć i wychowywać dziecko”, wyd. GEO, Kraków 1997 r

 

 

 

PRAWA UCZNIÓW Z DYSLEKSJĄ

Dysleksja rozwojowa jako specyficzne trudności w czytaniu i pisaniu

 

M. Bogdanowicz zajmująca się problematyką trudności w czytaniu i pisaniu ujmuje je jako zespół zaburzeń w uczeniu się umiejętności komunikowania się językowego za pomocą mowy pisanej. Na określenie syndromu zaburzeń używa ogólnego terminu ,,dysleksja rozwojowa?.

Przedrostek ,,dys? oznacza w j. łacińskim i greckim brak czegoś, niemożność, nadaje znaczenie negatywne.

Określenie ,,rozwojowa? oznacza, że trudności te występują już w wieku rozwojowym, od początku nauki pisania i czytania.

Na użytek praktyki klinicznej propaguje używanie trzech terminów, związanych z węższym zakresem trudności:

DYSLEKSJA ? jako specyficzne trudności w czytaniu, którym często towarzyszą trudności w pisaniu,

DYSORTOGRAFIA ? specyficzne trudności z opanowaniem poprawnej pisowni (w tym błędy ortograficzne),

DYSGRAFIA ? trudności w opanowaniu właściwego poziomu graficznego pisma (tzw. brzydkie pismo),

DYSKALKULIA ? specyficzne trudności w uczeniu się matematyki (głównie arytmetyki).

PRAWA UCZNIÓW  Z  DYSLEKSJĄ  ROZWOJOWĄ:

?        wczesne rozpoznanie (diagnoza)

?        wczesna, fachowa interwencja:

1.     ukierunkowanie edukacji (ze względu na style uczenia się, dobór metod nauczania),

2.     terapia

?        dostosowanie wymagań edukacyjnych

?        wyrównanie szans na egzaminach

?        uczeń i jego rodzice lub prawni opiekunowie powinni sami zdecydować, czy zechcą skorzystać z podanych powyżej praw.

WARUNKI  KORZYSTANIA  Z  PRAW  MAJĄ UCZNIOWIE  POSIADAJĄCY:

?        opinie publicznych Poradni Psychologiczno ? Pedagogicznych lub Poradni        specjalistycznych,

?        opinie powinny zawierać stwierdzenie występowania specyficznych trudności w czytaniu i pisaniu (dysleksji rozwojowej),

?        opinie powinny być przekazane szkole i następnie do Okręgowej Komisji    Egzaminacyjnej nie później niż do końca września roku szkolnego, w którym odbywa się egzamin zewnętrzny,

?        opinie powinny być aktualne tzn. wydane po ukończeniu przez danego ucznia:

–         II klasy Szkoły Podstawowej ? dla uczniów przystępujących do sprawdzianu po klasie VI,

–         V klasy Szkoły Podstawowej ? dla uczniów przystępujących do egzaminu gimnazjalnego po klasie III Gimnazjum.

 

 

TO WARTO PRZECZYTAĆ

<imgsrc=” global=”” icons=”” objects=”” pics=””>

 

Poniżej znajdziecie Państwo listę publikacji na temat zjawiska przemocy i agresji ? nie tylko w szkole. Polecam książki, które można przeczytać samemu oraz takie, które warto przeczytać razem ze swoim dzieckiem.

 

         RODZICU,  PRZECZYTAJ  SAM

 

Dieter Krowatschek

JAK SOBIE PORADZIĆ Z AGRESJĄ U DZIECI. PORADNIK DLA

RODZICÓW

WAM 2005

 

Autor przedstawia przykłady i najczęstsze formy agresywnych zachowań u dzieci oraz wyjaśnia ich przyczyny. Proponuje różnorodne metody, pozwalające na doraźne radzenie sobie z dziecięcą i młodzieńczą agresją.

 

Arndt Stein

KIEDY DZIECI SĄ AGRESYWNE

Poradnik dla rodziców i wychowawców

JEDNOŚĆ ? Kielce 2003

 

Postawy rodzicielskie i styl wychowawczy ma istotny wpływ na kształtowanie

się osobowości dziecka. Proponowana książka opisuje różnorodne przejawy

dziecięcej agresji, a także sposoby radzenia sobie z nimi.

 

Joachim Rumpf

KRZYCZEĆ, BIĆ, NISZCZYĆ

Agresja u dzieci w wieku do lat 13

Gdańskie Wydawnictwo Psychologiczne ? Gdańsk ? 2003

 

Nie każde zachowanie agresywne jest przemocą. Gdzie leży granica pomiędzy

nimi oraz jak radzić sobie z przejawami dziecięcej złości, czytelnik dowiaduje

się z omawianej pozycji.

 

Sarah Lawson

JAK POMÓC ZASTRASZONEMU DZIECKU

Poradnik dla rodziców i wychowawców

JEDNOŚĆ 2006

 

Przemoc wśród najmłodszych to poważny problem, którego nie wolno

bagatelizować. Autorka uświadamia czym jest agresja, kim jest agresor, a

kim ofiara, jakie czynniki kształtują obie postawy oraz jak można skutecznie

z nimi walczyć, by agresja i przemoc nie miały nad młodymi ludźmi władzy.

 

          RODZICU,  PRZECZYTAJ  RAZEM  ZE  SWOIM  DZIECKIEM

 

Reider Katja

NIE KŁÓĆMY SIĘ JUŻ!

Opowiadania, które pomogą pogodzić się dzieciom

JEDNOŚĆ 2005

 

Przy zawiązywaniu przyjaźni pojawiają się sytuacje konfliktowe,

prowadzące do sprzeczek pomiędzy rówieśnikami. Jak je w prosty sposób

rozwiązywać, podpowiadają opowiadania zawarte w tej książeczce.

 

Christine Adams, Robert J. Butch

ŚWIETNY ZE MNIE DZIECIAK!

O poczuciu własnej wartości

Edycja Św. Pawła 2003

 

Poczucie własnej wartości jest podstawą prawidłowego rozwoju osobowości

dziecka. Proponowana publikacja jest wspaniałą propozycją do wspólnej

lektury, pogłębiającej więź pomiędzy dzieckiem a rodzicem.

 

Michaelene Mundy

SZKOŁA MOŻE BYĆ FAJNA!

Edycja Św. Pawła 2003

 

Szkoła to podstawowe środowisko, mające wpływ na zachowanie dziecka.

Od relacji jakie nawiązuje w niej, zależy nie tylko jego samopoczucie oraz

poziom osiągnięć edukacyjnych, ale także rozwój jego osobowości i

wrażliwości. Autorka daje młodemu czytelnikowi praktyczne wskazówki,

pozwalające rozwiązać szkolne problemy. Promuje wizerunek szkoły jako

miejsca przyjaznego dla dziecka.

 

Erika Meyer ? Glitza

KIEDY PANI ZŁOŚĆ PRZYCHODZI Z WIZYTĄ

Terapeutyczne opowiadania dla impulsywnych dzieci

JEDNOŚĆ ? Kielce 2004

 

Niejednokrotne wybuchy złości, ataki buntu są wynikiem frustracji i braku

umiejętności komunikowania się. Opowiadania zawarte w książce są próbą

przeobrażenia wewnętrznej agresji w cenną energię życiową.

 

dr Kathleen G. Nadeau, dr Hellen B. Dixon

NAUCZ SIĘ OPANOWANIA I KONCENTRACJI

Poradnik dla dzieci z ADHD i ich rodziców, wychowawców i pedagogów

Seria: TA KSIĄŻKA CIĘ ROZUMIE

Wydawnictwo Euro ? Edukacja, Warszawa 2006

 

Często przyczyną zachowań agresywnych są różne zaburzenia. Jednym z nich

jest ADHD. Proponowana książka jest wyjątkowa, ponieważ koncentruje się

na dziecku i napisana jest z jego perspektywy widzenia świata i myślenia o

nim.